07 05 23 Halve marathon Visé

 Een klassieker met een fantastische organisatie in een decor langs de Maas die me blijft uitdagen, zalige koers.

2 weken op voorhand plots de kriebels voor de halve aangezien ik in het ritme van de wedstrijden ben en hier al vele malen gelopen heb met telkens een vakantiegevoel.

Ook juist voor de start kriebels met een drone die over ons vloog en bijhorende beats, juist voor het startschot speelden ze "You never walk alone" de song die ook op mijn vader RIP zijn plechtigheid werd gespeeld, deed me het toch moeilijk krijgen, hij zou dus mee mentaal aanwezig zijn.

Al vlug zaten we na 500m op de lange klassieke kasseistrook, het zouden de enige kasseien worden van het prachtige parcours. Ook al loop je langs de Maas, toch her en der kuitenbijters. Het was hetzelfde parcours maar de start en finish waren verschoven uit het centrum weg.

Het was verrassend warm, grijs , windstil maar zacht, het water zou welgekomen zijn.

Bedoeling was de pacer van de marathon 3u te volgen maar helaas was die er niet, eigen koers indelen

dus en dat bleek na 10km toch iets te snel. Een iets trager tempo aangenomen om toch te kunnen blijven "genieten". 1u30 zou er helemaal niet inzitten, als ik dat ooit nog kan?

Halfweg rond de 47min, de beelden van jaren geleden dat ik met Sonja hier de marathon liep kwamen terug.  Op de brug van de Maas op 14km wist ik dat Sonja hier ging staan, ik had al een gelleke op, zij zou het tweede aangeven wat ook gebeurde.

De laatste 5 kms kon ik echt genieten en liep ik terug soepel, in gedachte er bijna te zijn en nog vele lopers van de 10km (die later gestart waren) in te halen.

Nog een lang grindpad waar het zeer warm was was het laatste afzienpunt, langs de Maas met nog 3km te lopen ging het vlak en vlot.

Langs heel het parcours stonden camera's die deze prachtige foto's maakten, Even gek doen kon er nog af dus.

Met de finish in zicht kon ik het tempo er nog goed inhouden, ik had dus mooi gedoseerd.

Met een tijd van 1u36 ben ik normaal niet tevreden, gelukkig kan ik dat allemaal relativeren, met nu er op terug te zien, keitoffe koers. 

Wat ook traditie is als we in Visé zijn, even naar Maastricht om aldaar een chinees restaurant te doen en nog wat te winkelen. Kwestie van Sonja die zich toch opofferde om mee te gaan en om 6u uit bed voor de lange trip ook haar ding te laten doen. Het weer was er dik ok voor. volgend jaar terug als alles normaal verloopt.

23 04 23 Antwerp 10 miles

 Ik voelde het al een tijdje aankomen dat ik solo zou moeten lopen aangezien Sonja op de sukkel blijft met allerlei kwaaltjes. Het zij zo, ik zou dus meer afzien. Ook omdat ik toch iets vlugger wou starten dan de voorbije wedstrijden. Doel onder 1u10'

Ik had wel de indruk na de start dat het niveau precies elk jaar stijgt maar dat ook liggen aan mijn 56 jaar :-). Het blijft toch een zwaar parcours met de tunnels en vooral de vele kasseien die belastend waren voor mijn voeten. Als verjaardag is dit normaal wel onder andere omstandigheden.

Het zou geen opbouwende wedstrijd worden, ik werd meer ingehaald dan dat ik er inhaalde. Het waren vooral de benen die niet zo soepel aanvoelden. 500m voor de finish had ik al door dat de afstand iets langer ging worden. Ik drukte mijn horloge toch al af op 16,09km, de juiste afstand. 10 sec boven mijn doel..

De klok weigerde zelfs mijn tijd boven 1u10' te erkennen :-)

1734° plaats

10 04 23 Paasjogging/trail Olmen 20,6km

 Een klassieker terug van weg geweest na corona met een vernieuwd parcours, ik had wel twijfels over de afstand per toertje, vroeger was dat 3,7km ipv 4km, nu was het afwachten. 

Ik gokte bij de inschrijving op 20km in de waan van iets kortere toertjes en zeker 16km te doen, het werden er 20,6km waar ik niet echt op gerekend had na 1 toer (4,12km) x 5 dus.

En dan nog op een parcours waarvan zeker de helft trail was, bosgrond, grasweide en wind aan het kanaal. Ik was bang voor de laatste ronden. 

Het zou alvast een zeer goede training worden, na de derde wedstrijd op rij zou de vorm toch stillekesaan mogen gaan komen tegen de Antwerp 10 miles binnen 2 weken op mijn 56° verjaardag die ik dus solo loop.

Ik ging me dus zeker doseren nu ik dit wist, ook zo afgesproken met Sonja qua drankbevoorrading die ze bij had voor mij.  

Elke ronde vielen er deelnemers voor me weg die een kortere afstand hadden gekozen zodat we op het einde nog met enkelen samen liepen. De eerste dame in het roze truitje, een fijn ding die over me kwam na 2 ronden en met de afstand in mijn hoofd liet ik ze wijselijk gaan ook al nam ze niet overdreven afstand, aan de finish bleek dat achteraf maar een minuutje.

In ronde 3 vreesde ik echt de afstand, even een ambetant gevoel in de benen. Toen begon het frisser te worden door de lichte welgekomen neerslag, het was tenslotte 18°C aan de start waar we terug aan moeten wennen.

In ronde 4 kreeg ik terug vleugels, ik had mijn drinken blijven verzorgen met de vrees voor spierkrampen in het verleden wanneer ik de kms nog niet in de benen had. Ook had ik de laatste weken een magnesiumkuurtje gedaan voor  tegen de krampen met de wedstrijden in het achterhoofd. Deze bleek een goede keuze zag en voelde ik nu. Ik moest me zelfs inhouden omdat ik de laatste ronde nog moest aanvatten. Sonja had me ondertussen een nieuw vol drinkbusje aangegeven waar ik op kon teren. Ik kwam terug dichter op een loper die het roze truitje wel was gevolgd. Ik had dus de juiste beslissing genomen. Die kerel zou maar 15 sec voor me eindigen terwijl dat eerst 50sec moet geweest zijn.

De laatste maal door de bossen en langs het kanaal waar de zware grasstroken lagen, de finish al nabij, ik kon me dus laten gaan en voelde NIETS in mijn spiertjes, wat een leuke gedachte en gevoel om de vorm te pakken te hebben. Ook al is er nog verbetering mogelijk mijn eigen lichaam kennende.

12° van 28 deelnemers op de langste afstand. Zeer zeer tevreden achteraf, nu zouden we enkel nog de traditie hier in ere houden, een etentje in het Egyptisch eethuis waar ooit pa zelfs bij was toen hij voor mij kwam supporteren en waar we de laatste editie ook met Stephen en Liesbeth met de kleinzonen geweest zijn in 2019... ook te vinden op deze blog.

PS: mijn nieuw model loopschoenen van adidas zijn een wonder voor mijn Haglundenkel, de hiel is helemaal afgerond ipv recht achteraan, hierdoor land ik meer vooraan op mijn hiel zodat die klik zich niet meer voordoet en zodoende minder belasting op de hiel krijg.  Dit geeft me uiteraard moed aangezien ik op bepaalde momenten dacht dat mijn loopcarriére fini was. Oef heb me al 3 paar aangeschaft, enkel een stukje hielkap laat ik daar uit verwijderen.

Sonja dank aan de foto's en de bevoorrading